Şefaat

970. Kıyâmet günü ben Peygamberlerin imamı ve şefa-at sâhibiyim. Bunu iftihar için değil, tahdis-i nimet için konuşuyorum. (İhya C. 4 S. 946)

971. Ben Âdem oğullarının efendisiyim, bununla ifti-har etmem, kendisi için yer ilk yarılacak (kıyâmette yer-den ilk çıkacak) olan benim, ilk şefâat edecek ve şefâati kabul edilen benim, Liva’ül Hamd Sancağı elimdedir, Adem ve ondan sonra gelen herkes bu sancağın altında-dır. (İhya C. 4 S. 946)

972. Her Peygamberin makbul bir duâsı var; ben duâmı âhirette ümmetime şefâat için bıraktım. (İhya C. 4 S. 946)

973. Ümmetimden yalnız bir kişinin şefaatiyle Rabîa ve Mudar kabîlelerinden daha çok kimseler cennete girer. (İhya C. 4 S. 949)

974. Kıyâmet günü Adem A.S.’a: “Kalk, şefâat et” denir. O da kalkar, kabîlesine, ehl-i beytine ve amelindeki kuvveti nispetinde bir veya iki kişiye şefâat eder. (İhya C. 4 S. 949)

Yorumlar

Yeni yorum gönder

Bu alanın içeriği gizlenecek, genel görünümde yer almayacaktır.
  • Web sayfası ve e-posta adresleri otomatik olarak bağlantıya çevrilir.
  • İzin verilen HTML etiketleri: <a> <em> <strong> <cite> <code> <img> <b> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd>
  • Satır ve paragraflar otomatik olarak bölünürler.

Biçimlendirme seçenekleri hakkında daha fazla bilgi

CAPTCHA
This question is for testing whether you are a human visitor and to prevent automated spam submissions.
Image CAPTCHA
Enter the characters shown in the image.

Anket

Kitap okuyor musunuz?:

Son yorumlar